Ik was -zoals opgedragen- om 19u30 paraat, toen de deurbel ging. Ik werd ongeveer overvallen door the pink girls en werd onmiddellijk in een roos pakje gehesen en geblinddoekt. Na meer dan een half uur rijden (en dat is immens lang als je geblinddoekt bent!) mocht ik de weg volgen. We reden in de richting van de schoonouders en ik hoopte stiekem dat we mijn schoonmoeder niet gingen ophalen! Niet omdat het geen fijne vrouw is, integendeel, maar ik hoopte op een typisch vriendinnenweekend en genante verhaaltjes zijn nu niet echt aan (schoon)moeders besteed. Gelukkig reden we de afrit schoonhouders voorbij.

Het was een superleuk weekend, echt waar. We gingen uit in het verre Ieper, onze auto werd net niet weggesleept om 4u 's nachts, wegens markt op zaterdag, ik heb al mijn nachtelijke opdrachtjes met glans doorstaan, we waren pink tot en met, de drank vloeide rijkelijk en de zon kwam op toen we gingen slapen, zoals het een echte vrijgezel betaamt.

Op zaterdag gingen we relaxen in een privé sauna. De kater kon doorgespoeld worden en de massage heeft nog nooit zoveel deugd gedaan. 's Avonds was er gourmet en de grote Liefjeskwis. Immens grappig en soms wat confronterend, maar ontzettend leuk. De avond eindigde met heel wat oude herinneringen, vergeten (genante & plezante) verhalen en vooral heel veel gelach en gegiechel. Op zondag was er een echte pinkfotoshoot gepland, met 15 zeer gewillige modellen. We lagen allemaal in een deuk en de tijd vloog voorbij.

Ik lag zondagavond doodop in de zetel en besefte dat ik mij geen betere vriendinnen kan wensen. Thank you girls-in-pink!

15 mei was alvast een onvergetelijke dag.

De voorbije week was vooral enorm koud en nat en ik zag ons tuinfeest al letterlijk in het water vallen. Blijkbaar waren de weergoden ons toch gunstig gezind en was afgelopen zaterdag de eerste prachtige lentedag in mei. Wij waren er in elk geval niet rouwig om.

De donderdag voordien kwamen ‘the guys’ Liefje ontvoeren. Hij werd thuis in een knalroze pakje gehesen, met een pruik en zonnebril op. Wat er zich die dag (en nacht) heeft afgespeeld, heb ik nog een beetje het raden naar. Maar dat het gezellig was kon ik merken aan de bierlucht en de kleine oogjes de dag nadien. En ik veronderstel dat we daar op ons huwelijksfeest nog wel van zullen horen…

Maar het ging over onze wettelijke trouwdag.

De naaister is er toch in geslaagd nog een kleedje voor mij in elkaar te steken en het was ongelooflijk mooi. Het was een fel blauw kort kleedje, strapless, met brede plooien in de rok en onderaan een beetje tule. (ik probeer hier later wel een fotootje van te posten).

De dag begon vrij vroeg, maar met een rustig  kappersbezoek. Tot aan de make-up verliep alles goed en mijn broer J. kwam mij stipt op tijd ophalen. De familie van de kust was al onderweg, maar plots ging de gsm. Ze moesten rechtsomkeer maken, broer H. was zijn muziekpartituur vergeten. Na een korte overtuigingsrede hebben ze gelukkig besloten toch door te rijden en de documenten bij ons thuis af te printen. Rond 9u15 kwamen de andere gasten binnendruppelen.

Maar toen begon de miserie, de printer weigerde elke medewerking en de tijd tikte weg. Toen ik in een onbewaakt moment even in de keuken was, waren de broers er vanonder gemuisd en gingen op het kot van broer H. de stukken afdrukken. Het.kot.van.broer.H., meer dan een kwartier rijden! Ik heb bijna gesmeekt dat iemand ze zou tegenhouden, maar het had geen effect.

De andere familieleden stapten in de auto, maar mijn getuige was nog niet gearriveerd. Wat een stress. Een GPS-probleempje. Mijn getuige is anders nooit te laat. Maar de tijd tikte verder en verder weg. En ik werd bijna gek. Uiteindelijk konden we toch met wat vertraging naar het stadhuis vertrekken. Van broers J. en H. was er aan het stadhuis – 10 min voor de plechtigheid – nog geen enkel spoor. Tot me plots te binnen schoot dat er nog een verlengkabel nodig was voor 1 van de instrumenten. Daar hadden mijn broers voor hun plotse vertrek niet meer aan gedacht natuurlijk. Hoe het opgelost is geraakt, weet ik nog altijd niet, maar toen we via de trappen van het stadhuis binnenkwamen, zaten J. en H. klaar. En ze speelden echt prachtig.

De eigenlijke ceremonie was heel vlug voorbij, maar ik voelde mijn stem een beetje trillen toen ik ‘JA’ zei. Ik kreeg kippenvel van het applaus van vrienden en familie dat daarop volgden. Na de verplichte foto’s trokken we met zijn allen naar onze tuin voor een glas en een bbq. De zon maakte de dag helemaal af.

En ookal was 15 mei voor Liefje en mij niet de belangrijkste dag in ons leven, het was toch wel een heel erg mooi moment, want Liefje, die werd mijn Man. Op naar 10 juli!

Mijn schoonzusje is bevallen! Na mijn metekindje J. werd mijn broer trotse vader van een dochtertje. Ze is 55 cm groot en woog 4,800Kg alstublieft! Ik hoop dat dit geen trend wordt in de familie. Helaas wonen ze nog steeds in het verre Zweden, zodat een babybezoekje pas voor deze zomer zal zijn, op ons trouwfeest.

Maar het allerbelangrijkste – de naam van dit lieve kind – is nog niet bekend. Ze hebben er gewoon geen! Eerst dacht ik dat het om een vergissing ging in het berichtje. Kersverse vaders zijn misschien niet zo oplettend en vergeten dan wel eens essentiële zaken. Maar nee, geen naam. Het meisje werd dan maar NV gedoopt, naamloze verwante. Intussen zijn we 3 dagen verder en ik weet nog altijd niet hoe ze heet.

Ik vind het maar bizar. Je hebt toch 9 maanden om over een naam te denken? Misschien raakten ze het echt niet eens? En wilden ze de geboorte afwachten? Maar het kind is al 3 dagen oud intussen. Ik vraag me dan af, hoe leggen ze dat aan kleine J. uit? En hoe sussen ze haar als ze huilt?

In elk geval, tante Hermelijn hoopt dat NV’tje snel een mooie naam krijgt, want ik vind het een klein beetje zielig voor haar.

De babyboom is nog niet uitgebloeid. En wellicht verwacht iedereen dat Liefje en ik de volgende zullen worden. Maar misschien moeten we eerst eens over een naam beginnen denken…

Update: NV’tje heeft intussen een naam, ze heet Nora. Het wachten was toch de moeite waard (maar helaas al weer een naam die van mijn lijstje moet verdwijnen, snif…)

Ik heb een grenzeloos respect gekregen voor mensen die dagelijks de files trotseren. Ik moest op maandagmorgen om 10u in centrum Brussel zijn. Openbaar vervoer was geen optie dus vertrok ik met kleine oogjes om half acht. Na een half uurtje stond het verkeer plots gewoon stil, er was geen nochthans geen ongeval gebeurd. Een dik uur later ging de massa even plots weer rijden. Alsof er geen vuiltje aan de lucht was.

Ik begrijp daar dus niks van. En ik raakte alleen maar gefrustreerd. Ik was om 9u45 op mijn bestemming, na een korte zoektocht naar een parkeerplaats. Maar het is duidelijk niks voor mij. Geef mij maar mijn fiets of het openbaar vervoer. Ik heb elk nieuws en weerbericht 10 keer gehoord op de radio en ook de liedjes waren niet bijster origineel.

‘s Avonds stapte ik stipt om half acht opnieuw de wagen in, op weg naar huis. Gelukkig ben ik wel voor 21u thuis geraakt. De CD van Kings of Leon hield mij gezelschap.

Hét kleed is natuurlijk al lang besteld en ongelooflijk prachtig. En meer ga ik jullie niet verklappen.

Maar voor de burgerlijke trouw (15 mei !!!!) wil ik ook graag een mooi kleedje, dat ik achteraf nog kan doordragen. Alle chiquere boetiekjes hier in de buurt, waar ik anders nooit zou binnengaan, moesten er al aan geloven. En telkens kwam ik helemaal teleurgesteld weer buiten.

Bloemen zijn blijkbaar in, maar ik vind ze afschuwelijk. Ik wil gewoon een effen, simpel kleedje. Een felle kleur mag. Even dacht ik om iets te laten maken door de naaister. Zij maakt ook de kleedjes voor mijn vriendinnen-bruidsmeisjes. Maar ze heeft nu al tijd te kort. En zij waren eerst.

Dit weekend is er geen shoptijd over, maar volgend weekend onderneem ik een nieuwe poging. Tips zijn altijd welkom!

Voor sommigen een prachtige datum en een mooi begin van nieuw leven. Voor mij al jaren een feestdag.

Gisteren mocht ik 27 kaarsjes uitblazen. Er was taart, er waren vrienden en er was sneeuw. Meer moet dat op zo’n dag niet zijn.

En ergens om 5 voor 12 heb ik beslist dat ik vanaf nu elk jaar mijn 25e ga vieren. Want die 30 komt nu echt wel heeeeeel dicht bij.

Het is zo’n drukke week geweest, dat ik alleen maar blij kan zijn dat het bijna weekend is.

Liefje stelde voor om vanavond een filmpje mee te pikken, maar uit vrees dat ik na 5 minuten in slaap val, heb ik die plannen alvast opgeborgen.

Mijn bed lonkt!

Vrijdag kreeg in plots een aantal berichtjes op mijn gsm van een voor mij onbekend nummer. De smsjes waren in het Frans, zodat ik quasi zeker was dat het om een vergissing ging. Vrijdagavond stond mijn gsm opnieuw niet stil, terwijl geen enkel berichtje werkelijk voor mij bedoeld was.

Ik vond het dus mijn taak om de onbekende afzender op de hoogte te brengen van zijn of haar vergissing. Maar Frans is niet echt mijn sterkste punt. Zo wist ik niet onmiddellijk of numéro mannelijk of vrouwelijk is. Dus ik stuurde een smsje in het Engels: "You have a wrong number".

Nog geen minuut later kreeg ik opnieuw een berichtje: "C’est sim!" Dat antwoord heb ik heel snel gelezen en zorgde voor nog meer verwarring bij mij. Ik interpreteerde het als: "Ik ben het Sim, je kent me toch?" Had de andere persoon mijn smsje niet begrepen? Of was hij ervan overtuigd dat hij het juiste nummer had?

Ik antwoordde dus in mijn beste Frans: "Je connais pas Sim." Voor de rest van het weekend kreeg ik geen enkel berichtje meer en voor mij was de kous af.

Op zondagavond reed ik samen met Liefje naar huis. Onderweg wou hij een spelletje spelen op mijn gsm en vroeg of hij mijn berichtjes mocht lezen. Daar had ik natuurlijk geen bezwaar tegen. De conversatie met de onbekende afzender stond er dus ook nog tussen.

Op een bepaald ogenblik kon Liefje zijn lach niet meer inhouden. "Wat heb jij hier nu toch geschreven"? Ik vertelde hem het hele verhaal en hij begon nog harder te lachen.

Blijkbaar bedoelde de onbekende sms’er: c’est sympa. Sympathiek dus. De anonieme sms’er zal ook wel goed gelachen hebben met mijn antwoord. Het is hierbij nog maar eens bewezen, smstaal is niets voor mij, en zeker niet in het Frans!

Mijn oma werd begin deze maand 90. Negentig! En ze woont nog helemaal alleen in haar veel te grote huis. Ik heb oprecht bewondering voor haar. Mijn opa is al meer dan tien jaar overleden en ze heeft hem jarenlang thuis verzorgd. Sindsdien houdt ze zich heel erg kranig.

Op haar 80e heeft ze mij een belofte gedaan. Ze zou elke 5 jaar een groot feest geven om haar verjaardag te vieren met de ganse familie, inclusief achterneven en -nichten die ik tot dan nog nooit had gezien. We hebben intussen 2 leuke feesten meegemaakt, waarvan de foto’s nog heel vaak worden bovengehaald.

Eind december had ik mijn oma aan de lijn. Ze hoort niet meer zo goed en ook haar zicht begint af te nemen. Ze voelde zich een oud vrouwtje, zei ze me. Maar geen haar op haar hoofd die er aan denkt om te verhuizen. We babbelden wat over koetjes en kalfjes en over de komst van haar tweede achterkleinkind in april, waar ze zo naar uitkijkt.

2010 zou een mooi jaar worden zei ze me ook. Een trouw, een geboorte…. En een verjaardagsfeest vulde ik aan. Ze moest lachen en zei dat ze daar misschien te oud voor was geworden. Gelukkig is het niet alleen aan haar om daarover te beslissen. Bovendien, belofte maakt schuld!

Op nieuwjaar werd een datum gekozen met de familie, gisteren werd de zaal vastgelegd. Ik belde haar op om het goede nieuws te melden en ze klonk heel erg opgetogen. Ze ging de datum op de kalender schrijven. Over de rest moet ze zich geen zorgen maken.

Oma’s, soms moet je ze al eens een handje helpen.

Voor elk van jullie een gelukkig, liefdevol en eindeloos 2010.

Of zoals we het in het West-Vlaams zouden zeggen:

OYMOLEUTET
OYMOTIETET
OYMOGOESTET
OYMOSANSET
OYMOGINAMBRASET
OYMOUPTIETRUSTET
OYMOGINDUSTET
OYMOGINMOEITET
OYMOGEZOENDZIET
OTMOGOEDIS IN 2010

Neh!